پایاننامهی کارشناسی ارشد: محمد دادمان، ۱۳۹۳
بررسی فقهی نذر از نظر مذاهب خمسه
نذر نوعی عبادت است که شخص، کار غیر واجبی را با اختیار بر خود واجب می کند، این عبادت از قدیم الایام در بین اولیای الهی مرسوم بوده است، مانند نذری که مادر حضرت مریم درباره دخترش مریم کرد. در دین اسلام نیز نذر مورد تایید شرع الهی قرار گرفت ودر آیاتی از قرآن کریم ونیز کلام معصومین علیهم السلام به آن اشاره شده وبه لزوم پایبندی وعمل به نذرتاکید شده است. اما در فقه شیعه هر نذری لازم الوفا نیست بلکه نذر دارای شرایطی است که در صورت دارا بودن این شرایط عمل به آن واجب می شود ازجمله این شرایط خواندن صیغه نذر، قصد قربت در نذر، بردن نام خدا، در توان بودن منذور، معصیت نبودن نذر، عاقل، بالغ، صاحب اختیار بودن ناذر و...است.در سایر مذاهب اسلامی نیز نذر نوعی عبادت است، منتها نوع نذر واحکام آن با فقه شیعه اندکی متفاوت است.اما در فرقه ضاله وهابیت نذر امری مکروه وناپسند شمرده شده وحتی نذر شیعه را نوعی کفر والحاد می دانند.
ما در این پایان نامه قصد داریم ابتدا به احکام فقهی نذر در فقه شیعه پرداخته وبا استناد به ادله استنباط احکام آن را استخراج نماییم وهمچنین احکام نذر را در فقه اهل سنت با توجه به منابع فقهی اهل سنت مورد بررسی قرار داده وبیان کنیم، سپس شبهاتی که وهابیت بر نذر در فقه شیعه وارد کرده را مطرح وپاسخ شیعه را بیان خواهیم کرد.
کلیدواژهها:
نذر ، ناذر، منذور، فقه امامیه، فقه اهل سنت